Ik wil je léven vieren en eren, mijn maatje Hilde. Mijn grote broer, mijn spiegelbeeld, stoere macho,klassebak, mooie vrouw, groot hart,lieve vriendin.
Misschien heb je de film al bekeken, daar waar je bent en heb je nu zelf ook gezien hoe mooi ie is. Hoe mooi jij Bent.
Er is geen rewind knop in dit leven, geen pauze knop die ik nochtans graag had ingedrukt, er is geen fast forward naar waar we elkaar terug zullen zien, er is geen knop om een stukje van de opname te wissen en te vervangen door een mooier stuk verhaal.
Dat is mijn frustratie en honger. Mijn gevoel van “niet genoeg gehad”
Maar vergis je niet: je verhaal was en is prachtig. Het is jouw eigen verhaal en dus is het perfect zoals jij het geschreven hebt. Dat is het respect en de liefde die we je geven, al kost dat op dit ogenblik veel pijn. Nu zijn er alleen nog de contouren over van je leven en de essentie van wie je Bent zo puur, dat ze onzichtbaar is voor onze handen.
Soms zijn er voorstellingen die zo mooi zijn, zo echt, die je zo meeslepen, dat ze echt iets met je doen,dat ze je transformeren en boven jezelf doen uitstijgen.
En als het publiek een onlesbare dorst en onstilbare honger heeft naar méér, komen er nieuwe posters in de stad. “ Wegens succes verlengd”
Wat zou ik graag voor jou zo’n poster maken, Hilde.
Voor Yasmine ook… dat is waar. Maar zij heeft heel veel applaus gekregen. En terecht, want wat heb je knappe dingen gemaakt en gebracht…
Maar ik zou voor jou, Hilde, een poster willen maken. Omdat je niet half hebt geweten hoe mooi dat verhaal wel was waar ik getuige van mocht zijn. Waar ik voor mocht supporteren, van mocht leren en mocht intens van genieten.
Dat applaus heb je voor jezelf niet willen ontvangen. Die diepe appreciatie en echte liefde kwam niet aan.
Ik weet zeker dat je ons nu hoort en voelt, waar je ook bent.
Hilde… we zien je graag… ik zie je graag… en we zien mekaar terug.
Om het onzegbare uit te drukken:
het applaus in ons hart is voor jou, Hilde.
Heb je een vraag, opmerking of suggestie? klik hier Medialaan 1, 1800 Vilvoorde info@joefm.be
Reacties
Nu de kerstdagen weer in aantocht zijn, denk ik aan de mensen die een kind verloren zijn. Voor hun familieleden zijn deze feestdagen nooit meer hetzelfde. Voor altijd een leegte in het hart, voor altijd een jaar afsluiten/beginnen zonder die persoon waarvan je zoveel hield. Afscheid nemen is zwaar, vooral in zo'n dagen.
Ben nog steeds onder de indruk van je mooie tekst truus en ik was aanwezig op de uitvaart dus ik heb hem ook gehoord.Lang blijven na zinderen en hangen die mooie woorden en je sprak ze zo oprecht uit.Ik heb met veel liefde het applaus gegeven die dag.We misseb haar nog steeds en het is moeilijk om naar haar liedjes te luisteren.Voor al wie ze mist veel sterkte en vergeet ons yasmine nooit(ik zeker niet)
Overleden maar zeker nog niet vergeten.
We zien ze terug aan de overkant, met dezelfde grote warme kijkers van haar en de ongelooflijke uitstraling die ze had.
Hey Truus,
Ik ben eerlijk gezegd nooit een grote fan van Yasmine geweest. Ik ben eigenlijk fan van niemand. Ik ben all-round. Ze had wel toffe muziek, haar presentatie was zoals het een goede presentatrice betaamd.... Uitmuntend?! Ik heb daar geen verstand van..... Van gevoel daarentegen des te meer. En ook filosofie. Ik lees verschillende verhalen over deze dame.... deze Dame!....ze bleek heel groot te zijn. Ik ken haar niet, ik ken jou niet,... ik ken jullie stemmen, ik ken jullie gezicht, maar ik KEN jullie niet. Dus ik ga niet hypocriet zijn en zeggen dat ik verdriet heb. Maar ik leef wel mee. En het heeft mij ook geschokt toen ik het vernam.....
Je hebt inderdaad een heel warme stem. Eéntje waar je tot rust komt. Is waar. Maar ook jij hebt een lange weg afgelegd om te staan waar je nu staat! En je hebt het ook niet altijd gemakkelijk gehad! Is dat niet een beetje ieders verhaal???!!! Dan is mijn ham-vraag: Waar bleef haar kracht om ervoor te vechten? Hoe diep zat ze dan? Waarom sloot ze zich af, terwijl ze langs de andere kant wel bleef praten en haar gevoelens uitte tegen familie en vrienden!? ...... Hoe diep zit je dan?.....Waar lagen die diepe emoties die ze had en waar ze niet tegenop kon vechten? Bij wie, bij wat?
Eén van mijn neven heeft ook zelfmoord gepleegd 4 jaar geleden. Dit is iets wat ik niet kan vatten.... Er is toch Altijd iets om voor te vechten? ...Haar dochtertje, ....Hilde die zo gevoelig is/was?!!!! Ik vat het evenmin als de rest....
Een heel stevige riem onder het hart, mijn innige deelneming, elkaar.... Dit wens ik iedereen toe die haar gekend heeft.
Sterkte!
Groetjes,
Aquarius
Lieve Truus,
na bijna een half jaar krijg ik nog steeds tranen in mijn ogen van je o zo mooi geschreven tekst. Ik krijg het nog steeds koud en warm tegelijk als ik denk aan Yasmine, maar ook aan Hilde, al heb ik eigenlijk alleen de Yasmine in haar gekend. Maar ze was, en is, voor mij, zoals voor zovelen denk ik, een heel groot voorbeeld.
Maar vergeet niet Truus, ook jij bent een voorbeeld voor velen. Iemand die een warme glimlach op het gezich van iemand kan toveren, net zoals Yasmine dat kon.
Lieve groetjes, Lieve
Lieve Truus
Deze tekst heb je ook voorgebracht,je deed dat met je hele hart,heb deze tekst al 100x gelezen,nog heb ik dagen dat ik het nog steeds niet kan geloven,mensen die zo diep voelen als HIlde ,als jij Truus,er zullen er nog wel meer zijn,maar soms denk ik dat het toch niet zo gezond is om zo diep te gaan in alles,het doet ook zo verdomd veel pijn als je zo diep gaat,dat masker weegt ook zoveel op den duur,hoop dat ik jou nog eens tegenkom,heb altijd heel veel bewondering voor je gehad,je bent zelf ook een klassebak,wens jou het allerbeste met je vrouwke,en geniet van elk moment dat je is gegeven
Warme groetjes Nans
Lieve Truus,
We zullen Yasmine echt heel erg missen. Maar in ons hart blijft ze verder leven en dat mogen we niet vergeten.
Slaap zacht Yasmine. Hopelijk heb je de rust gevonden die je zocht.
Veel liefs en een dikke knuffel
Janina
Met de tranen in de ogen heb ik je tekst gelezen lieve Truus en ik vond er zo veel in terug.
Ik heb vorig jaar mijn mama verloren op 56-jarige leeftijd en het doet nog iedere dag heel erg veel pijn.
Ik wens de familie, alle vrienden en kenissen van Hilde heel veel moed en doorzettingsvermogen om in naam van Hilde er nog iets moois van te maken.
Knuffel
dag truus,
mooie tekst heb je daar geschreven en inderdaad we kunnen haar niet vergeten, het grote voorbeeld, voor mij toch.
denk als mensen voor mensen die knoppen hadden, dat er veel mensen zouden terug komen, maar ging zeker helpen duwen hebben op die knop.
is een groot knap gezicht die verdwenen is maar ze zeggen uit het oog, maar niet uit het hart!!!
missen doe ik haar zeker.
de gedachten dat ik dat nu tik heb ik tranen in mijn ogen, mis haar zo.
Lieve truus,
al honderd keer heb ik je prachtige tekst gelezen/herlezen en toch blijft de leegte, pijn, verdriet die ze achterliet zo groot...hoe graag we haar ook zagen, nix heeft haar kunnen helpen...Hilde was één van de meest unieke vrouwen die ik ooit gekend heb...waarom lijkt alles nu zoveel grauwer, leger??? Na al die tijd voelt het nog altijd alsof een deel van mezelf is geamputeerd...en niets kan me troosten...
Nieuwe reactie inzenden