Lampekopje

Ik voel me een compleet ontaarde moeder!!
Een schande!!!

Ik vertelde in mijn vorige blog dat ik verhuisd was en stevig in de klussen gevlogen ben.

En tussenin gaat het leven-zoals-het- is gewoon verder: werken, kuisen, winkelen, kattenbakken leegmaken…

Mijn katten.
Ocharme.

Niet dat ik ze aan hun lot overlaat! Niks: elke ochtend een lekker hapje in een klein schoteltje, vers water, kattenbrokjes, tussendoor de nodige knuffels en savonds mogen ze mee de bank op voor een uitgebreide knuffelbeurt. Maar eerlijk is eerlijk: het was toch wat minder dan voorheen.

Dus op een avond sta ik bovenop mijn stelling (!) een lamp te installeren als me opvalt dat een van onze poezen, Sientje, een roze poep heeft.
Bavianen hebben roze poepen. Poezen niet.

Innerlijk ging er een alarmbelletje af.

De dag ervoor had ik ze al met meer dan gebruikelijke overgave haar toilet zien maken. Een wasbeurt waar zelfs Mister Proper himself een extra pan spek met eieren voor zou moeten eten.

En er was dat net iets klagerig klinkend gemiauw.

En was haar vacht nu niet een beetje dof?

Ik van mijn stelling af, de kat achterna.

Slik.
Vanachter op haar bil een gat in haar vel. Een eng gat met vieze dingen in. Er horen gaten te zitten achteraan in de kat, maar niet daar. En niet zo groot.

Een huizenhoog schuldgevoel spoelde over me heen als een vloedgolf uit een slecht gemaakte rampenfilm uit de jaren 70. Ocharme Sientje!! En ik heb dat niet gemerkt!!! Alleen bezig met mijn eigen geknutsel en geen oog voor dierenleed vlak onder mijn neus!!!

Akkoord; een kat streel je aan haar kopje, haar rug, buik… vanachter aan de achterpoten is niet zo gebruikelijk. Maar toch: ik vond dat ik het gezien had moeten hebben.

Naar de dierenarts dus met het beestje. Sien helemaal stijf van de schrik.

En dan mag je ze terug gaan halen. Kaalgeschoren poot. Hechtingen. En nog aan het bekomen van de narcose.
Dat wil zeggen van rechts naar links door de living zwalpen, van de zetel rollen en het decor in tuimelen. En het feit dat ze zo’n plastic kraag moet dragen om haar nekje maakt het dan niet beter.

Af en toe blijft ze nu nog vaststeken achter stoelen, tafelpoten, dekentjes noem maar op. En als ze zich wil wassen landt haar tong steevast op die lampenkap rond haar koppie, zodat ze niks anders kan dan gefrustreerd aan het plastic likken. Als ze wakker wordt schrikt ze steevast van die kring rond haar hoofd en wil ze er achteruit van weglopen. Wat niet echt helpt. En als ze door het huis loopt ziet ze er een beetje uit als Stevie Wonder in fast forward.

Schuldgevoel.

Nog een paar dagen Sien…