Gelukkig gestreken.

Vanochtend opgestaan met een beetje een puddinghoofd. Als de ochtendstond goud in de mond heeft, nou, dan was ik beslist niet de ochtendstond!

De ochtendspits door: wassen en plassen, boterhammen smeren, vrouw en kind uitwuiven, post beantwoorden, agenda tunen, Facebook bijwerken, opruimen en nog snel wat naar boven brengen.

Ik loop door onze dressing en voor de zoveelste keer krijg ik een bijzonder vriendelijk “goeiemorgen” van een wérkelijk astronomische berg wasgoed die me met strijkvragende ogen lieflijk toelacht.

Zucht.

Een ernstig geval van post vakantie textilitis.

Mijn wenkbrauwen komen wat meer voor mijn ogen hangen en op een of andere gekke manier voel ik de zwaartekracht wat meer.

“Kom Druyts! Aanpakken die hap!” , verman ik mezelf.

Ik sleep de strijkplank, -bout en de hele versgewassen karrenvracht naar beneden , het terras op. De zon verovert langzaam de tuin en ik zet me in aanvalspositie.

Een jeans.
Oh, die had ik aan toen we landden op Malta! Het was toen al donker en het leek of het hele eiland al sliep. Wat uiteindelijk geen slechte zaak was, want ik heb toch twee keer moeten kijken toen ik onze huurauto instapte: stuur aan de rechterkant. Rijden aan de linkerkant… En maar graaien in de lucht naar de versnellingspook. Het enige wat er gebeurde was dat mijn raampje openging. Het moet een zicht geweest zijn: een net wagentje dat met schreeuwende motor en gierende inzittenden de parking rondhikt…

Een zwart topje.
Hmmm. Dat had jij aan toen we de weg gingen vragen als bleek dat ons navigatiesysteem alleen Maltees sprak.
Een “street” vonden we niet. Wél een “Triq”
En de “alley” die we zochten, heette eigenlijk “Sqaq” en dat wordt uitgesproken als “s’a”.

Kledingstuk na kledingstuk vis ik op uit de mand. In de stoom van het strijkijzer reis ik terug naar het eiland van de Godinnen.
De tempels, die ouder zijn dan de piramiden. Overal waar je kijkt, die oervorm: hoofd, borsten, bekken… De vrouw en haar rondingen als sjabloon voor monumentale bouwwerken die honingkleurig afsteken tegen een azuurblauwe lucht.

De grotten, catacomben en onderaardse tempels , Unesco werelderfgoed.

Het Hypogeum, waar je maanden van tevoren een afspraak voor moet maken via internet. Op de dag zelf regent het en dalen we af voor een beklijvende tocht door een 10 meter diep onderaards bouwwerk. Of liever houwwerk. De audiogids laat muziek horen die door een kunstenaar hier op deze plaats is gemaakt. We komen aan het orakelgat. Een holte in de muur, 20 cm diameter. Ik neurie een diepe volle toon en het geluid vermenigvuldigt zich over het hele onderaardse complex.

Kerken die werkelijk bulken van gouden ornamenten en barokke schilderkunst. Want dit eiland heeft het beide: een matriarchale cultuur die uit het niets opdook en monumentale bouwwerken realiseerde voor ze van de aardbol verdween , met een hoop vragen en mysteries in haar zog, en de sterke patriarchale invloed van de Kerk die voor Johannes De Doper en St Paulus grootse kerken en eerbewijzen liet optrekken.

De wonderlijke ontmoetingen die we hadden, heerlijke synchroniciteiten, de wandelingen onder een pittige zon, dure vis, enorme porties eten in het restaurant, wandelingen langs wonderlijke plekken met –eeeek- onze eerste echte levende slang in het gras ( gelukkig ongevaarlijk. De slang dan toch ☺) de koningsblauwe zee met vlekken van stralend azuur en een heleboel aanknoping en opening naar de toekomst, want zowel Malta als Gozo ademen uitnodiging om dieper met je bewustzijn bezig te zijn.

Het delen met mijn lief. 24 op 24. Samen. Gelukkig, gestroomlijnd. Verwondering. Bewondering.

Godinnenergie.

Opnieuw een zucht.
Blij dit keer. Voldaan. Tevreden. Vervuld…

De wasmand is leeg.
Gladgestreken.