Op een zonnige maar frisse vrijdagochtend , ergens begin maart, kwam ze in mijn leven.
Ongeveer een meter lang
75 cm hoog
en zo blanco als een nieuwe lege pagina.

Mijn olifantje…

Eerder toevallig was ik tegen een oude bekende aangebotst in de Zoo. Hij werkt daar en vertelde me hoe blij hij is met zijn nieuwe functie als chauffeur. Ah ja, want nu kon hij een olifantje gaan afzetten bij Goedele Liekens.

Huh?

Ja… 32 kleine polyester olifantjes mochten beschilderd worden voor het goede doel. Het K-groeiplan, omdat Kai Mook 1 jaar wordt. Om het te vieren, trakteert de kleine slurfmans zijn 5000 soortgenoten in India op grond, om te leven en mekaar terug te vinden, om mens en dier ginder terug in harmonie te laten leven. Dat kost wel wat , dus worden de beschilderde olifantjes geveild op 27 mei, ter sponsoring van het goede doel (meer info op www.Asiannature.org en op www.zooantwerpen.be)
En 1 van die polyester olifantjes was dus op weg naar Goedele.

“Oh!...” Zei mijn lief rap, “Dat zou jij ook nog wel zien zitten hé Truuske?!”
De schaapachtige grijns onder mijn blinkende oogjes zei blijkbaar genoeg.

Oei… nu moest ik wel snel een werkplekje in orde brengen.
Ik dacht eerst aan de kelder. Het keldergat was nog niet dicht. De verlichting zou ik nog moeten aanpassen. En ik dacht ook even aan de ontelbare keren dat ik flink mijn toeter had gestoten tegen het lage plafond.

En dus verhuisde ik mijn werkterrein naar de bovenste verdieping. Licht. Ruim. Warm. Stromend water.

Heel die tijd was het daar, ik had het alleen niet herkend omdat er ook een wasmachine en een droogkast stond. Mijn perfecte atelier…
Dus al mijn toebehoren naar daar gesleurd en een rolbare tafel geïnstalleerd.

Wat vond ik ze mooi toen ik ze uit haar grote doos mocht halen.

Ze deed iets met me.

Een paar jaar geleden was ik namelijk beginnen schilderen. Een 4tal werkjes had ik gemaakt met acrylverf. En daarna niks meer. Omstandigheden.

En nu was het er helemaal terug. In mijn hoofd barstte er een storm van ideeën los, een soort vreemde koorts bekroop me en elk vrij moment bracht ik met haar door. Boeken lezen, verf kopen, schetsen maken… en zelfs mijn lief moest er aan geloven. Ze liet zich door me fotograferen om model te staan voor het beeld dat ik in mijn hoofd had.

Met ingehouden adem de eerste streep kleur aanbrengen, foeteren en sakkeren als de verf niet had gesnapt wat ik eigenlijk wilde, het wonder zich zien voltrekken als je hand schijnbaar toevallig die ene dot verf daar aanbrengt waardoor het geheel iets meer tot leven komt.

Het was een wonderlijke ontdekkingsreis door een vergeten passie. Precies op het goeie moment.

Ze heeft me een beetje tot leven gewekt.

En toen ze klaar was vroeg ik me af
“wie heeft nu wie gered…”