Frieda en Rachel…

Zijn kiekens!!

Enfin: kuikentjes, meer precies. En ik was er bij toen ze geboren werden.

Respect voor die kleine piepertjes!!!
Wat een weg. Wat een gevecht!

We waren te gast bij onze maatjes in Zonnebeke. Hun kippen hadden een tiental eieren uitgebroed en vonden het toen welletjes. De rest van de eieren bleef koud in het nestje liggen.
Bij wijze van kipendraagmoederschap werden 6 resterende eitjes snel naar binnen gebracht , dicht bij de warme kachel. En van daar verhuisden ze naar een heuse “ broedstoof”.

Dat ziet er uit als een kruising van een ouderwetse radio met een houten oven. Kontje van het ei naar boven. 2 rijtjes van drie. En daar zitten ze, op een temperatuur van om en bij de 37 graden.
En dan begint het wachten.

Geregeld door het venstertje turen. Temperatuur checken. Luisteren…
En toen gebeurde het.
Het ei piepte.

Dat had ik werkelijk nog nooit gehoord! Een piepend ei. Zo’n klein kuiken, dat piept binnen in zijn schelpen cocon.

Geknars en getik en plots: een gaatje in de schaal. Een speldenkop groot. Meer gepiep.

En dan voorzichtig binnen loeren in die wereld die we doorgaans alleen kennen als zachtgekookt, geroerd, met zout, …
Een piepklein snaveltje met een eitand. Een oogje enna nog wat draaien en keren in dat schaaltje zag ik hoe het kuiken zwaar ademde van de inspanning.

Millimeter per millimeter ontkurkte het kuiken zichzelf. Af en toe even rusten. En dan stevig er tegenaan, waardoor het eitje over en weer rolde.

Het is niet niks… Het zou hetzelfde zijn als ik ,opgeplooid, met mijn oren ter hoogte van mijn scheenbenen en mijn handen ergens onder mijn kont, uit een houten verhuisdoos zou moeten kruipen enkel door gebruik te maken van mijn neus en mijn voeten.

Ik werd er stil van.

Het voelde een beetje als een feest toen die kleine rakker eindelijk, na 24 uur, met de ultieme krachtinspanning zichzelf uit het laatste stuk ei drukte en happend naar adem op de zachte handdoek landde. Daar lag ze. Frieda. Klein Friedatje. Glimmend nat, uitgeput, met de lege schelp die met een strengetje nog aan haar onderbuik vasthing. Luid piepend wurmde ze zich door het broedbakje onder de lamp en schudde zo de schelp af. Ze zocht iets. Op het erf had ik de andere kippen horen kakelen naar hun kuikens. En ik besloot mijn beste “Kips” boven te halen. Kakelde het pasgeboren ding wat toe. Het nestelde zich in mijn hand en viel in slaap. Ik kon niet anders dan ontroerd toekijken, naar die minuscule reus.

Want op dat ogenblik realiseerde ik me ook dat we dit allemaal wel meemaken. Ons leven wordt te klein, we voelen dat w een andere kant op moeten en we weten niet hoe, wringen ons in honderd bochten en alles knelt om ons heen.
En dan breek je door die schelp. En door dat kleine gaatje, krijg je zicht op een nieuwe toekomst. Zuurstof die in het schaaltje vloeit en kracht geeft om uit te breken. En daarna is het weer naar binnen plooien, om van binnenuit ,millimeter per millimeter “uit je schulp te komen”, je ei te leggen, open te bloeien. Vandaag heb ik gezien hoe dat gaat. En hoe groot de wereld is daarna. Hoe koud en eng en hoe je roept naar even bescherming. Maar je weet als dat het goed is en dat de toekomst er is, precies zoals jij al kon zien vanuit dat kleine gaatje in je schelp.

Frieda, je hebt me al heel wat geleerd…